l'existence IV - crocelungo

Edwin van de Langkruis

‘L’existence IV’ is een voortzetting van crocelungo’s thematische verkenning van het leven en zijn onvermijdelijke transformaties. Zijn werk gemaakt van papier onderzoekt existentiële onderwerpen zoals geboorte, (schoonheid van) verval en de dood. 

Het papier, rijk aan textuur en geschiedenis, wordt ‘puur’ gebruikt of bewerkt met materialen zoals inkt, vernis, metaal en grafiet. Het weerspiegelt zijn intentie om zowel de schoonheid als de weemoed van verval vast te leggen.

Door het papier op diverse manieren te bewerken, transformeert hij de structuur herhaaldelijk: hij veroudert het materiaal, verandert het uiterlijk en versterkt daarmee vaak de esthetiek. Deze ingrepen resulteren in een vervreemding die het origineel haast onherkenbaar maakt en de kijker uitdaagt zich af te vragen: “Waar kijk ik naar en hoe is dit gemaakt?” Deze aanpak roept associaties op die zowel persoonlijk als universeel zijn, en nodigt het publiek uit tot een fysieke en emotionele verkenning van het werk.

In de bewerkingen van het materiaal komt een subtiele verwijzing naar de menselijke huid naar voren: jeugd en ouderdom, droogte, rimpeling, vervellen, transparantie en kwetsbaarheid. Deze eigenschappen worden niet letterlijk weergegeven, maar vertaald in abstracte vormen en texturen die een emotionele resonantie oproepen. De bewerkte oppervlakken dragen een geschiedenis in zich, waardoor ze een intieme relatie aangaan met thema’s als vergankelijkheid, kwetsbaarheid en de schoonheid van het verval.

Opmerkelijk aan deze werken is dat crocelungo uitsluitend gebruik heeft gemaakt van materialen die al jarenlang in zijn atelier aanwezig waren. Oude flessen vernis van meer dan vijftig jaar oud, schetsblokken, boeken, halflege stiften en andere restmaterialen, veelal afkomstig uit de nalatenschap van zijn vader, vormen de basis van dit oeuvre. Dit bewuste hergebruik van materiaal voegt een gelaagdheid en geschiedenis toe aan het werk. 

Door deze elementen op te nemen in zijn werk, wordt het onvermogen tot afscheid nemen omgezet in een vorm van voortbestaan. Niet alleen zijn vader, maar ook andere overleden familieleden resoneren in deze werkwijze. In wat zij nalieten en in wat onuitgesproken voortleeft. crocelungo’s kunst fungeert zo als een persoonlijk archief: niet van feiten, maar van herinnering, waarin verlies wordt omgezet in materie, en vergankelijkheid wordt verbonden met een nieuw soort continuïteit.

Daarnaast speelt serendipiteit een essentiële rol in zijn proces: tijdens het maken ontstaan nieuwe werken spontaan, vaak ingegeven door de eigenschappen van het materiaal zelf. Dit intuïtieve proces wordt vastgelegd in videomateriaal, waarmee crocelungo niet alleen het eindresultaat, maar ook de organische totstandkoming van zijn werk zichtbaar maakt.
 
Voor ‘L’existence IV’ heeft crocelungo zijn focus deels verschoven naar driedimensionale werken waarin hij experimenteert met verschillende bewerkingen van papier in combinatie met andere materialen, o.a. onderdelen van een oude piano (ook uit de nalatenschap van zijn vader) en voorwerpen van glas.